Пімен Панчанка

RSS Feed

Вясновыя матывы

Сярэдняя: 4 (14 галасоў)

Змыла сонца ўсюды снег іржавы,
Рамантуюць вуды рыбакі.
Як змяніўся горад, — разважаюць
Першыя вясновыя шпакі.

А начальства звоніць: «Слаба, слаба...
На кватэрным фронце — паднажаць!»
За чубы хапаюцца прарабы,
Лаюцца, па-зімняму дрыжаць.

Толькі знае крытык адмысловы,
Дзе там тэмпы добрыя узяць:
З незашклёных вокан, як з паштовак,
На вясну тынкоўшчыцы глядзяць.

Што ім да начальніцкай праборкі!
Закаханы ўсе тут да адной.
Ноччу ходзяць парамі ўсе зоркі,
А Палярнай зоркі не відно.

Хмураць бровы грозныя дэканы,
Ім трывогу цяжка утаіць:
Зблыталі студэнты нечакана,
Дзе Белград, дзе Белгарад стаіць.

Кружацца шпакі ля тэлевышкі,
Хочацца ім выступіць хутчэй.
А за Мінскім морам у зацішку
Сонца ўжо дыван зялёны тчэ.

Вясною

Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Жылы дрэў напоўніліся сокам,
Ручаі імкнуцца да ракі.
Неба стала чыстым і высокім,
I пяюць вясёлыя шпакі.

Ўсё вясна старанна падлічыла,
Сонцам абагрэла кожны кут.
Паляўнічым прынясла дзічыны,
Рыбакам расчысціла раку.

Рыбы абудзіліся з застою,
А ваўкі халодныя насы
Узнялі на воблака густое
I спрабуюць ціха галасы.

На паляне ў светлым пералеску
Расцвілі налітыя расой
Сінія падснежныя пралескі
Пад аховай урачыстых хвой.

Я пакінуў хату, кінуў вершы,
Блукаю па лесе, як дзівак.
Мяне кліча ў госці друг мой лепшы —
Шэры дрозд, цудоўнейшы спявак.

Пах смалісты п'ю і не нап'юся,
I пад гром птушыных галасоў
Да бярозы белай прыхінуся, —
Буду прагна піць салодкі сок.

I тады нальецца цела сілай,
Гэтай сілы радасць зберагу,
Каб яна мяне перанасіла
Праз бяду, і ворагаў касіла,
I знішчала чорную тугу.

Касцёр на лузе

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вось і май надышоў неўпрыкметкі,
Зноў рассыпаны ля берагоў
Адуванчыкі — рыжыя кветкі,
Залатыя вяснушкі лугоў.

I табе трохі іх перапала,
Каб прыкметней была за сясцёр...
Мы сягоння пад рэчкай запалім
Свой апошні вясновы касцёр.

Будзе сонца павольна заходзіць,
Рэчка хвалямі не калыхне,
I шумлівае наша стагоддзе
З намі ў лодцы крыху адпачне.

На губах, на рыбацкім вядзерцы
Водбліск полымя будзе ляжаць.
Будзе юшка гарачая з перцам
Злабадзённасць і вечнасць сцвярджаць.

У нязвычных умовах са свістам
Будзе чайнік злавацца, кіпець.
Будзе наш пашлаваты транзістар
Песні мілыя Зыкінай пець.

Будуць зоркі гарэць не ўрачыста,
А па-свойску, адным толькі нам...
Усе творы абстракцыяністаў
За такую канкрэтнасць аддам.

Павучай мяне, крытык, і злуйся,
Намячай рэалізму шляхі.
Я з любімай сягоння на лузе
I да крытыкі мудрай глухі.

Усе аўтары

Аўтар невядомы
Грушэцкі Алег
Лойка Алег
Стрыжак Віктар
Аксёнчык Ніна
Дзеружынскі Авяр’ян
Лось Еўдакія
Сцяцко Ілона
Акулін Эдуард
Дзюба Уладзімір
Мінкін Алег
Танк Максiм
Арцёмаў Аляксей
Дзям'янава Таццяна
Марук Уладзімір
Таўлай Валянцін
Багдановіч Максім
Дылюк Андрусь
Мацяш Ніна
Трус Паўлюк
Барадулін Рыгор
Жуковіч Васіль
Півуноў Юрась
Турко Кастусь
Барысевіч Вольга
Забалоцкая Людміла
Панчанка Пімен
Хвалей Яўген
Броўка Пятрусь
Законнікаў Сяргей
Пысін Аляксей
Цвірка Кастусь
Бураўкін Генадзь
Зуёнак Васіль
Радзівончык Ніна
Шабовіч Мікола
Вітка Васіль
Кірыенка Кастусь
Разанаў Алесь
Шушко Анатоль
Вялюгін Анатоль
Караткевіч Уладзімір
Руцкая Алена
Янішчыц Яўгенія
Вярба Вера
Кляўко Генадзь
Сіпакоў Янка
Янкоўскі Антон
Вярцінскі Анатоль
Колас Якуб
Салтук Алег
Ярац Віктар
Гілевіч Ніл
Кульбіцкі Сяргей
Самусенка Кацярына
Ярашонак Аксана
Гаўрусёў Сцяпан
Куляшоў Аркадзь
Свірка Юрась
Яўменаў Леанід
Грачанікаў Анатоль
Купала Янка
Стральцоў Міхась