Алег Лойка

RSS Feed

Першая адталая зямля...

Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Першая адталая зямля,
I зімы нібыта не бывала.
Зелянее траўка спакваля,
Пахнучы самой зямлёй адталай.

I сябе лаўлю я зноў на тым,
Што зямля і я — адно і тое,
Гэтая — з пясочкам залатым,
Што сама, як сонца залатое.

Сіні нерасплёсканы зеніт.
He зглядзецца — маладое гхоле...
Калі я душой з зямлёю зліт,
Ці ж збаюся зліцца з ёю колісь?..

Як яна, я стану адтаваць,
Стану дыхаць песняй жаўруковай,
У траве і кветках ажываць
Кожны год нанова і нанова...

Талая вясна

Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Промень сціху прабег,
Звонкі, як струна.
Талы снег, ты — не снег,
Талая вясна!

Калі талая ты,
Значыцца, мая,
А не хтось з нематы
Ў свяце ручая!

Бо адно, што ў мяне —
Талыя гады!
Як прызнацца вясне,
Што — немалады?!

Дні — сняжынкі мае,
Снежкамі — гады...
Ой, стае, ой, стае
Талае бяды!..

Усе аўтары