Алег Грушэцкі

З вясной прыходзіць закаханне,
І абуджэнне ада сну,
Любімым дарым мы прызнанні,
Адчуўшы раннюю вясну.

Хвалюясь, мы нясем букеты:
Пралескі, ландыш — пах вясны.
Любімым пiшам мы санеты,
Нясем падснежнік — квет лясны.

Мы апантаны закаханнем,
Нас водар бэзу закружыў.
Наш розум захаплён жаданнем,
Вясны дурман заваражыў.

Вясна ў нас быццам прабуджае
Ўсё, што ёсць лепшае у нас.
Пяшчотай, сонцам сагравае,
Пяе капеллю свой раманс.

Зялёным дываном заслае
Бясконцы далягляд палёў,
Галінкі дрэваў аздабляе,
Нібы мастак рукой правёў.

Вясна нам дорыць закаханне,
І будзіць нас дарыць любоў.
Яна штурхае на прызнанне
Ў любві, каханні, зноў і зноў.