Генадзь Кляўко
RSS FeedСа звонкім смехам ручаіны...
Са звонкім смехам ручаіны
Імчалі, радасць несучы,
Свой смех пазычыўшы ў дзяўчыны
Пад ціхім клёнам уначы.
А вецер той, што неахвоча
Галінкі стылыя лічыў,
Падслухаў шэпт яе дзявочы —
З сабой забраў удалячынь.
Той смех і шэпт увесь, няйначай,
Тады ўзяла з сабой вясна.
Перад душой маёй юначай
Заўжды ў даўгу была яна.
У вяках столькі раз апетае...
У вяках столькі раз апетае,
Сонца! Ты ад хвалы не меншаеш!..
Дык прабач мне й на гэты раз.
Я пра сына твайго — праменьчыка.
Я пра сына твайго — праменьчыка,
Што радзіўся ды быў маленечкі.
Толькі выпырхнуў з вечнай цемрані –
He трымала ты пры сабе яго,
Хоць ляжаў прад ім шлях нязмераны
Незнаёмага свету белага.
Толькі выпырхнуў — і не вернецца:
Там вясной на зямлю ўпала зернейка.
Ад вятроў атуліў цёплай ласкаю,
Дзень у дзень шчырэў безупынку ён.
Стала сном яго, стала казкаю,
Стала сонечнаю былінкаю.
I былінка ў час наліваецца,
Хутка зернейкаў дачакаюцца...
Падружыўся навек з зямлёй
I працуе ўвесь дзень да поту ён.
У праменьчыка будзень свой,
У праменьчыка свае клопаты.
Саграваюць зямлю праменьчыкі,
Што радзіліся ды маленечкія.
Чаканне вясны
Вянок плялі вясне пралескі:
«Прыходзь, жаданая, хутчэй!»
Блакіт рассыпалі на ўзлеску,
I ён палае ўсё ярчэй.
Бялютка-беленькім бярозам
Вось-вось лістоту нараджаць...
Ім сняцца лютыя марозы —
На ветры ціхенька дрыжаць.
Няяснасць першых прадчуванняў
Святлее ў сэрцы з кожным днём...
Аднойчы белы гай уранні
Зялёным выбухне агнём.
Здаецца, ўжо чуваць здалёку
Зязюлі шэрай шчодры лік...
I, ад бярозавага соку
Схмялелы,
крочыць сакавік.
Апошнiя водгукi
10 часов 53 минуты назад
13 недель 3 дня назад
40 недель 2 дня назад
40 недель 2 дня назад
40 недель 2 дня назад
45 недель 1 день назад
1 год 4 недели назад
1 год 5 недель назад
1 год 39 недель назад
1 год 39 недель назад