Шпак спявае...

Шпак спявае...
                      Стамлёныя крылы — ўразлёт,
Ад зямнога,
                  вясновага шчасця
                                               зажмураны вочы.
Доўга песню хаваў ён за морам
                                                 ад сцюжы і слот, —
I яна ў цёплай дзюбе
                                 цяпер і звініць
                                                        і булькоча.
Падлятае,
               трымціць —
                                 не сядзіцца шпаку,
Быццам
           недзе хапіў непатухлага жару
I збіраецца
                 з клейкіх пупышак
                                              на кожным суку
Распаліць
             сто маленькіх
                                  зялёных пажараў...